Begin augustus krijg ik een mailtje van Anne-Marie! Ze is op dat moment 9 weken zwanger en hebben interesse in het vastleggen van de geboorte.

Anne-Marie is 10 maart uitgerekend. Ik heb nog plaats, dus plannen we een kennismakingsgesprek in. Deze hebben we eind augustus.

Ik vind het een fijn gesprek en zij gelukkig ook, want ik mag de geboorte van hun kindje gaan vastleggen. Elke keer als ik dit te horen krijg doe ik een klein vreugdedansje. Want het is iedere keer weer zo bijzonder als je bij zo’n intiem moment aanwezig mag zijn.

Rond de 35 weken hebben we weer even contact! Anne-Marie en Paul zijn aan het verhuizen. Ze hopen nog even samen te kunnen genieten in hun nieuwe huis voordat hun kleintje zal komen. Anne-Marie voelt zich nog goed, maar zegt het ook allemaal wel spannend te vinden.

Op 13 februari word ik rond 2.20 uur wakker. Ondanks dat ik niet stand-by sta, check ik dan toch mijn telefoon even. Ik heb niks gemist 😉
Op het moment dat ik mijn telefoon weg wil leggen, licht het scherm op. Ik zie dat het een geboorte-app is. Huh…. dat is toch voor beide mama’s waarvoor ik straks stand-by te vroeg.

Het is een app-je van Paul. Het lijkt erop dat de vliezen zijn gebroken, dus gaan ze naar het ziekenhuis. Anne-Marie wilde heel graag thuis bevallen, maar aangezien ze pas 36.3 weken zwanger is, mag dat niet.
Anne-Marie heeft nog geen weeën op dat moment. Ik besluit nog wat te gaan slapen, al valt het niet mee weer in slaap te komen. Ik voel de adrenaline al!

Om 4.11 uur heb ik weer een update gehad van Paul. Dat ze op ongeveer 1 a 2 centimeter ontsluiting zit, maar dat het nog niet echt door wil zetten.
Ik vraag of ze inmiddels wel weeën heeft. Die heeft ze!

Ik ga gewoon naar mijn werk en we spreken af dat Paul mij heel goed op de hoogte houdt. En dat doet hij heel goed, want om 10.13 uur word ik door Paul gebeld. Anne-Marie heeft dan 5 centimeter ontsluiting.

Ik ga alles afsluiten op mijn werk en rij richting het Amphia ziekenhuis in Breda. Ik ken er inmiddels de weg. De 3e geboorte in 2 weken tijd 😉

Ik kom rond 11 uur aan in het ziekenhuis. Ik tref Anne-Marie lachend en kletsend in bed aan! Huh…. is zij aan het bevallen?
Ze blijkt een ruggenprik te hebben gehad. Waardoor de scherpe randjes eraf zijn! Maar al snel moet Anne-Marie de weeën toch echt weer weg zuchten. Dit doet ze heel rustig.
Ze geeft al wel vrij snel na mijn binnenkomst aan dat de druk toe begint te nemen. Ze vraagt Paul op de bel te drukken.

Er komt een verpleegkundige. Ze gaan haar toucheren. Het is dan 11.45 uur. Er staat nog een klein randje, die mag ze toch nog proberen weg te zuchten. Binnen het uur komen ze dan weer terug om te kijken hoe het ervoor staat.

Anne-Marie probeert de weeën heel goed weg te zuchten, maar het wordt zichtbaar zwaarder. Dat uur gaat ze niet redden. Om 12.22 uur mag ze mee gaan persen, omdat ze volledige ontsluiting heeft.

Anne-Marie doet dit gelijk heel goed. Ze lijkt dit vaker gedaan te hebben 😉 Al zegt ze zelf nog dat ze er niet aan moet denken dat je dit 11 keer zou moeten doen, haha!
En het werkt ook wel erg mee dat er 3 ontzettend enthousiaste verpleegkundigen/verloskundigen aan haar bed staan! Het is geweldig om te zien hoe ze Anne-Marie aanmoedigen. Ze noemen zichzelf voor de grap al de cheerleaders 😉

Het persen gaat ontzettend goed en om 12.57 wordt er een prachtig, klein kindje geboren! Helemaal vol met huidsmeer!

Omdat ze nog niet weten wat het is geworden, wordt daar natuurlijk gelijk naar gekeken. Het is een meisje!!
En ze krijgt de prachtige naam Loïs!

Ze huilt gelijk heel hard, ze heeft een hele goede start. Ze ligt lekker op de borst bij Anne-Marie. Wat een mooi meisje. Zo fijntjes.

De placenta wordt ook ontzettend snel geboren. Na een paar hechtingen, kan het echte genieten beginnen. Loïs zoekt als snel en zuigt hard op haar hand. Omdat Anne-Marie graag borstvoeding wil gaan geven, wordt Loïs aangelegd. Ze moet even zoeken wat ze nou eigenlijk moet doen, maar als ze dat eenmaal door heeft, zuigt ze enorm hard! Er is aan niks te merken dat het een prematuurtje is 😉

Omdat Loïs te vroeg geboren is, komt de kinderarts haar controleren. Ze slaagt met vlag en wimpel. Ze doet alles perfect. Dus snel weer terug naar mama en weer aan de borst. Dat houdt Loïs lang vol.

In de tussentijd worden de trotse opa’s, oma’s en andere familie gebeld. Omdat ze te vroeg geboren is, komt het bericht dat Loïs er is voor sommige als totale verrassing!

De verpleegkundige komt om Loïs aan te kleden. Ze mag daarna lekker warm in haar bedje met kruiken, omdat ze wat afgekoeld is.
Dit is voor mij dan ook het moment om weer naar huis te gaan. Wat een prachtig gezin heb ik weer geboren zien worden. Wat een liefde. Weer een ontzettend mooie geboorte!

Lieve Anne-Marie en Paul… heel veel geluk met jullie meisje Loïs!