Begin dit jaar zie ik dit berichtje in mijn inbox verschijnen: “Hoi lieve Ilse, heb jij tijd eind juli voor een geboorte?
Mijn hart maakt een sprongetje, want zoals iedereen wel weet, is een geboorte vastleggen het liefste wat ik doe! Maar de uitgerekende datum van Sharon is midden in de zomervakantie.

Ik denk er heel goed over na! Zeker omdat ik de geboorte van hun eerste kindje Fynn ook heb mogen vastleggen. (Die blog lees je hier nog eens na!)

Toch besluit ik om het niet te doen. Ik weet dan nog niet wat de plannen voor de zomervakantie precies zijn en wil niet dat ik dan geen kant op kan met Jinte.
Ik raad haar aan 1 van mijn collega geboortefotografen te vragen.

Er gaan maanden overheen, en dan krijgen we natuurlijk ook nog Corona.
Op 12 juli, ik ben dan met Jinte op vakantie, stuur ik Sharon een berichtje om te vragen hoe het gaat en of ze nog een fotograaf gevonden heeft om de geboorte van hun meisje vast te leggen.

Ze geeft aan dat ze er wel klaar mee is 😉 Ze zijn klaar voor de komst van hun meisje! Helaas hebben ze geen andere fotograaf gevonden. Door heel de corona-toestanden hebben ze het ook maar even laten gaan. Maar Sharon geeft aan het wel erg jammer te vinden dit keer geen foto’s te hebben.

Op 24 juli is Sharon uitgerekend. Op 18 juli komen we terug van vakantie en op 19 juli breng ik Jinte naar haar vader voor twee weken. Ik stel dus voor, dat ze me in die twee weken toch gewoon kunnen bellen en we dan op dat moment kijken of ik er toch bij kan zijn. Ik heb namelijk wel een aantal dingen waar ik niet onderuit kan in die twee weken. Sharon en Nick vinden dit een heel goed idee en maken graag gebruik van het aanbod.
Maar dan blijkt dat ik er in het ziekenhuis waar Sharon gaat bevallen, nog helemaal niet bij aanwezig mag zijn in verband met de corona maatregelen. Wat een domper!!!

Sharon belt naar het ziekenhuis om te vragen of ik er echt niet bij mag zijn, maar helaas…. het mag niet. Ik reken nu dus nergens meer op.
Op maandag 20 juli stuurt Sharon mij een berichtje dat ze wat roze verlies heeft en wat lichte krampen. Of dat het begin zou kunnen zijn. Het zou kunnen, maar dat zal de tijd uitwijzen 😉

Sharon belt die middag nogmaals met het ziekenhuis, maar nog steeds mag ik er niet bij aanwezig zijn.
Ik hoor die dag niks meer van Sharon en ga rond 22.15 uur lekker naar bed.
Om 22.27 uur krijg ik een berichtje van Sharon of ik Nick even wil bellen. Ik zit gelijk rechtop in bed!
Ik krijg Nick niet te pakken. Ze wonen in België en dat bereik is vaak dramatisch. Uiteindelijk belt Nick mij.

Hij geeft aan dat het begonnen is. De verloskundige is rond 20.30 uur gekomen. Sharon had toen ongeveer 2 centimeter ontsluiting. Nu staan ze op het punt om naar het ziekenhuis te gaan.
Super fijn, maar nog begrijp ik niet helemaal waarom ze mij nu bellen… ik mocht tenslotte niet mee. Dat vraag ik dus ook aan Nick.
En dan zegt Nick: “De verloskundige heeft net het ziekenhuis gebeld en je mag er wel bij zijn!”

Whaaaaa…. ik mag gewoon toch mee! En alles pakt gunstig uit! Net terug van vakantie, Jinte bij haar vader, dus ik kan weg! Ik spring uit bed, in mijn kleren en spring in de auto. Dit keer niet helemaal goed voorbereid, omdat ik er niet meer op gerekend had. Mijn tank is leeg, het lampje brand al. Maar ik durf op de heenweg niet meer te gaan tanken. Ik wil niet het risico lopen dat ik te laat kom!

Ik loop om 22.55 uur het ziekenhuis binnen. Nog best snel gedaan vind ik zelf 😉
Als ik binnen kom, heeft Sharon al goede weeën! De verloskundige vraagt of ze wil weten hoe ver ze is. Dat wil Sharon graag!

Ze heeft dan, rond 23.10 uur, 5 centimeter ontsluiting.
Ik zie de teleurstelling op het gezicht van Sharon, maar het is juist super goed! En het gaat allemaal best wel snel.

geboorte Romé 1

Rond 23.30 uur geeft Sharon aan dat ze toch een pijnpompje wil. Ze vindt het pittig! Maar wat vangt ze haar weeën goed op!

Om pijnstilling te krijgen, moet ze eerst een half uur aan de CTG. Weer een tegenvaller, want Sharon wil het liefst NU pijnstilling 😉
Er wordt iemand bij geroepen om haar aan te sluiten op de CTG. Wat een lieve arts!
Helaas lukt het niet goed om de hartslag van de baby te vinden, dus willen ze en draadje op het hoofdje van de baby gaan doen, om zo de hartslag te monitoren.

Precies op het moment dat ze dit willen gaan doen, geeft Sharon aan dat ze druk voelt. Het zal toch niet waar zijn?!
De verloskundige toucheert haar en jawel… Sharon heeft volledige ontsluiting en mag gaan persen.
Ze vindt dit even spannend, maar al bij de eerste perswee zien we het hoofdje!

Na 4 persweeën wordt er, om 00.05 uur een prachtig meisje geboren Romé.
Ze is vanaf minuut 1 al heel rustig en tevreden. Wat voor angst zorgt bij Sharon. Waarom huilt ze niet?

Dat doet ze heel kort, maar verder heb ik haar niet gehoord! Ze ligt tevreden bij Sharon. Ze kleurt al snel heel mooi roze.
Als ze wat lijkt te gaan zoeken, legt Sharon haar aan. Sharon heeft Fynn 2 jaar gevoed, dus ze weet precies hoe het allemaal moet. En dit weet Romé ook! Al snel hapt ze goed aan. Prachtig weer om te zien.

Sharon is benieuwd of ze zwaarder is als haar broer Fynn bij zijn geboorte. En dat is niet, want ze weegt 3420 gram. Ze is ongeveer 49 centimeter lang.
Als ze gewogen is, worden de controles gedaan en mag Nick haar vervolgens aankleden.
Dat is weer even onwennig, maar hij doet het perfect!

Romé mag weer terug bij Sharon, waar ze nog even aan de borst mag.
Nadat we beschuit met muisjes op hebben, mag Sharon gaan douchen.

Na het douchen, spullen inpakken en lekker naar huis!
Wat een mooie nacht heb ik weer mee mogen maken.

Lieve Sharon, Nick en Fynn…. heel veel geluk met jullie dochter en zusje Romé.
Bedankt dat ik er bij de geboorte van jullie meisje mocht zijn <3

Geboorte Romé 2
geboorte Romé 3
geboorte Romé 3
geboorte Romé 4
geboorte Romé 5
geboorte Romé 6
geboorte Romé 7
geboorte Romé 8
geboorte Romé 9
geboorte Romé 10
geboorte Romé 11
geboorte Romé 13
geboorte Romé 12
Geboorte Romé 13
Geboorte Romé 14
Geboorte Romé 15
Geboorte Romé 16
Geboorte Romé 17
Geboorte Romé 18
Geboorte Romé 19
Geboorte Romé 20
Geboorte Romé 21
Geboorte Romé 22
Geboorte Romé 23