**Uit privacy overwegingen zijn de namen in dit verhaal aangepast. Wil je een reactie achterlaten op de blog is dat natuurlijk ontzettend leuk, maar ouders niet taggen aub**

Half augustus krijg ik een mailtje van Laura. Ze verwachten half september hun eerste kindje en willen graag kennismaken om te kijken of er een klik is. Ze overwegen de geboorte van hun zoontje te laten fotograferen. Laura schrijft dat haar partner Duits is, dus dat Engels of Duits praten een pre is.

Ik check eerst mijn agenda voordat ik reageer, omdat het vrij kort dag is. Er staan al best wat dingen in, waar ik niet onderuit kan. Daarbij is mijn Duits helemaal niet zo goed en Engels lukt me wel, maar ben er geen held in.

Dit alles mail ik Laura terug, maar het weerhoudt ze niet om toch kennis te willen maken. Dus dat doen we! Laura is dan al 36 weken zwanger.

We hebben een heel fijn gesprek. Ik voel een klik, hopelijk voelen zij dat ook.
En gelukkig krijg ik al snel bericht dat zij het ook een fijn gesprek vinden en mij er graag bij willen hebben als hun zoontje geboren zal worden.

Twee weken later, als Laura 38 weken zwanger is, gaat mijn stand-by tijd officieel in. Precies dat weekend gaat mijn vriend een weekend weg. Dat stond al heel lang vast. Ik vind het risico te groot om alleen met Jinte thuis te slapen. Want wat als precies dan de bevalling begint?

Ik regel dat Jinte twee nachten kan logeren. Dat voelt heel gek. Ten eerste omdat Jinte eigenlijk bijna nooit gaat logeren en ten tweede omdat ik gewoon thuis ben. Gelukkig gaat het logeren goed! En ik word niet gebeld!

Op 11 september krijg ik weer een app-je van Laura met een update! De baby maakt het goed! Op mijn vraag of het ook met Laura allemaal nog goed gaat krijg ik een heel verdrietige reactie. Ze hebben een ontzettend zware week. De moeder van Laura gaat het niet winnen van de kanker en heeft besloten voor euthanasie te kiezen.  Dit zal zijn als Laura 39.1 weken zwanger is. Wat een vreselijk bericht. Wat een verdriet! Laura en Saskia hopen dat hun mannetje nu even wacht met komen, zodat ze dit eerst kunnen regelen en “afsluiten”.

Ik laat ze met rust, ze hebben nu genoeg aan zichzelf. Als Laura 40.1 weken zwanger is, is de uitvaart van haar moeder. Wat moet dit vreselijk zijn. Ik denk zo veel aan ze! En alsof er meer lijkt te zijn tussen hemel en aarde, sluiten zij 20 september om 00.00 uur een hele verdrietige dag af en breken op 21 september om 1.00 uur de vliezen.

Ik word rond 5.00 uur wakker die ochtend en zie een app-je van Laura dat haar vliezen gebroken zijn. Ik vraag haar of ze ook al echt weeën heeft. Ze heeft weeën, maar ze zijn niet super pijnlijk. Ze komen wel om minder dan vijf minuten, dus gaat Laura wel even de verloskundige bellen. De verloskundige gaat nog niks doen. De weeën moeten echt langer dan een minuut aanhouden met eenzelfde tussentijd.

Ik heb die ochtend een fotoshoot in Rotterdam, maar twijfel of ik deze wel door zal laten gaan. Ik vraag of ik rond 9 uur nog een keer mag app-en voor een update.

Om 8.30 uur krijg ik een app-je dat de verloskundige om 9.15 uur komt, omdat de weeën aanhouden. Als ik vraag of ze al wat krachtiger en consequenter zijn, krijg ik een reactie van Saskia dat dat inderdaad zo is.

Het feit dat Saskia reageert en Laura niet meer, doet mij besluiten niet meer naar Rotterdam te gaan. Aangezien ze in Tilburg zullen bevallen, vind ik dat risico te groot. Ik ga wel aankleden, zodat ik klaar ben om te vertrekken mocht dit nodig zijn.

Saskia stuurt mij om 9.41 uur dat ze binnen 5 minuten naar het ziekenhuis gaan. De geboorte zal plaatsvinden in het kraamhotel in Tilburg. Omdat ik nog niet weet hoe het er voor staat, wacht ik nog heel even, maar vraag wel aan Saskia hoeveel centimeter ontsluiting Laura heeft. Ik krijg terug…. 7 centimeter! Wat?!?! 7 centimeter?! Dan moet ik echt gaan, want dan gaat het snel! Ik lijk patent te hebben op snelle geboortes, zou deze geboorte dan ook weer zo snel gaan?

Mijn koffer staat klaar, ik pak snel wat te drinken en twee eierkoeken en ga richting Tilburg. Natuurlijk zul je zien dat het ontzettend druk is. Ik doe er al lang over om Etten-Leur uit te komen en ook onderweg is het overal druk! Omdat die 7 centimeter al zo snel zijn gegaan, heb ik zo’n gevoel dat die laatste 3 centimeter ook snel zullen gaan.

Als ik aankom in Tilburg moet ik even zoeken. Ik ben hier nog nooit geweest. Gelukkig lekker dichtbij parkeren. Ik blijk wel helemaal aan de andere kant van het ziekenhuis te moeten zijn.

Ik meld me aan de balie en ik word naar de kamer gebracht waar Laura op dat moment haar weeën aan het weg zuchten is. De verloskundige is er en Saskia is net even naar het toilet.
Nu ik zie dat ik op tijd ben, besluit ik ook nog even naar het toilet te gaan.

Laura gaat op bed liggen om haar weeën op te vangen, terwijl het bad vol loopt. Zodra die vol is, stapt ze er in. Ze vindt het heerlijk ontspannend!

geboorte Marlow 1
geboorte Marlow 2

Omdat het allemaal al zo snel en soepel is verlopen, verwachten we eigenlijk allemaal wel dat dit best eens snel kan gaan! Als Laura uit bad komt, wordt ze om 12.25 uur weer getoucheerd. Nog steeds 7 centimeter, helaas.

Het advies van de verloskundige is om even niet te gaan liggen, maar om te staan, lopen of zitten. Zo kan het hoofdje wat meer druk naar beneden gaan geven. Laura doet dit keurig. Ze hangt op bed om de weeën op te vangen, zit op de skippybal en loopt rondjes als ze geen wee heeft. Na een uur geeft ze aan moe te worden en zere benen te krijgen en vraagt of ze toch op bed mag liggen. De verloskundige vindt dit prima!

Om 14.30 uur wordt Laura weer getoucheerd en helaas nog steeds 7 centimeter ontsluiting. Wat een teleurstelling. Maar aan Laura merk je verder helemaal niks. Ze gaat rustig door met het weg zuchten van de weeën. Ze klaagt geen moment.

Overgedragen aan het ziekenhuis

Omdat de ontsluiting niet wil vorderen besluit de verloskundige om Laura over te dragen aan het ziekenhuis. Er moet iets gedaan worden…
De verloskundige en verpleegkundige van het ziekenhuis nemen de zorg voor Laura over. Iedereen is even lief en behulpzaam, voor ons allemaal!

Om 15.10 uur wordt Laura weer getoucheerd door de verloskundige van het ziekenhuis. Die probeert nogmaals de vliezen te breken, want ze lijkt toch nog iets te voelen. Daarna kijken ze even aan of dit nog iets gaat doen. Maar helaas, ook dat doet niet genoeg. Om 16.00 uur wordt Laura aan de wee opwekkers gelegd en krijgt ze pijnstilling. Ze wilde dit liever niet, maar het wordt steeds zwaarder en Laura raakt steeds vermoeider.

Om 16.05 uur heeft Laura, tijdens een wee, 8 centimeter ontsluiting. Eindelijk lijkt er iets te gebeuren! Het is voor iedereen spannend, want ook de vader en zus van Laura zitten al vanaf vanmorgen in de familiekamer te wachten.

Laura krijgt even wat rust nu ze pijnstilling heeft. Tussendoor kan ze even bijkomen en soms zelfs even praten en lachen. Wat een bikkel is ze, ongelooflijk!

Om 18.00 uur wordt ze weer getoucheerd, ze heeft dan 9 centimeter ontsluiting. Laura haar blaas wordt leeg gemaakt, zodat het kindje nog iets meer kan zakken, want hij ligt nog steeds niet laag genoeg.
Laura krijgt het inmiddels weer zichtbaar zwaarder. De weeën worden weer heftiger en ze gaat meer druk voelen. Dat is positief!

Om 19.45 uur heeft ze volledige ontsluiting, maar moet de baby eigenlijk nog net iets lager liggen. Om 20.15 uur mag Laura mee gaan persen, want de druk die ze voelt wordt steeds groter.

Dit is de eerste keer dat Laura aangeeft het niet meer te kunnen. Heel even verliest ze de controle en gaat ze bijna hyperventileren. Maar ze herpakt zich uitstekend! Ze perst enorm goed. En wat gaat ze snel nu, ik zie het hoofdje al komen.

Om 20.32 uur wordt er een prachtig jongetje geboren. Mees!
Pas dan komt de enorme ontlading bij Laura, wat een blijdschap. Zo mooi om te zien.

Als snel volgt de placenta, weer een zorg minder. Even is de vraag of het hechten op de kamer gedaan kan worden of dat Laura nog naar de OK moet. Gelukkig is dat laatste niet het geval. Als het hechten achter de rug is kan het genieten eindelijk beginnen!

Mees zoekt al de hele tijd naar de borst, dus probeert Laura hem aan te leggen met behulp van de verpleegkundige. Dat gaat al best goed.

Al snel mogen de vader en zus van Laura komen. Wat een heel emotioneel moment is. Al is Laura de rust zelve op dat moment.
De trotse opa en tante mogen Mees al gelijk vasthouden. Prachtig om te zien. Ook Saskia houdt hem dan voor het eerst vast.

Het is tijd om Mees te wegen en de controles worden dan ook gelijk gedaan. Hij weegt 3450 gram en doet alles perfect. Hij wordt lekker aangekleed en terug gelegd bij Laura. Nog even kroelen.
Als Laura gaat douchen mag Mees lekker bij Saskia liggen.

Laura geniet van haar douche en staat er bijna bij alsof er niks gebeurt is. Ze mogen terug naar het kraamhotel om daar de nacht door te brengen. Ook dan zegt Laura gewoon dat ze gaat lopen. Echt, wat een respect voor deze mama. Wat een powervrouw!
Ik loop nog even naar het kraamhotel en neem daar afscheid van een prachtig gezin.

Lieve Laura en Saskia, bedankt voor jullie vertrouwen in mij! Ik wens jullie alle geluk van de wereld.

Willen jullie ook de geboorte van jullie kindje laten vastleggen? Klik dan hier voor meer informatie!
Met speciale dank aan Fam en het ETZ in Tilburg voor de gastvrijheid en behulpzaamheid van alle medewerkers.

geboorte Marlow 4
geboorte Marlow 5
geboorte Marlow 6
geboorte Marlow 7
geboorte Marlow 8
geboorte Marlow 9
geboorte Marlow 10
geboorte Marlow 11
geboorte Marlow 12
geboorte Marlow 13
geboorte Marlow 14
geboorte Marlow 15
geboorte Marlow 16
geboorte Marlow 17
geboorte Marlow 18
geboorte Marlow 19
geboorte Marlow 20
geboorte Marlow 21
geboorte Marlow 22
geboorte Marlow 23
geboorte Marlow 24
geboorte Marlow 25
geboorte Marlow 26
geboorte Marlow 27
geboorte Marlow 28
geboorte Marlow 29
geboorte Marlow 30
geboorte Marlow 31
geboorte Marlow 32
geboorte Marlow 33
geboorte Marlow 34
geboorte Marlow 34
geboorte Marlow 35
geboorte Marlow 36
geboorte Marlow 37
geboorte Marlow 38
geboorte Marlow 39
geboorte Marlow 40
geboorte Marlow 41
geboorte Marlow 42
geboorte Marlow 43